مىگفت : « خدايا ! مميران مرا تا آنكه بنمايى به من على را » . و از اين خبر ، كمال محبّت و دوستى حضرت رسول به حضرت امير المؤمنين معلوم مىشود . و ظاهر است كه اين محبّت به محض خويشى و هواى نفس نبوده ، بلكه به واسطهء رتبهء آن حضرت نزد خداى تعالى بوده و به امر خداى تعالى ؛ چه معلوم است كه حضرت رسالت پناه بىفرمان الهى كارى نمىكرد ؛ چه خداى تعالى فرموده كه : وَ ما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوى * إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى ، « 1 » و غير دوستان خدا را دوست نمىداشته و اعتقاد خلاف اين ، كفر است . نعوذ باللّه من ذلك . و حديث « نجا » مشهور است ميان عام و خاص و جاهل و عالم و منقول است كه مسلم ذكر كرده و حكم به صحّت آن نموده : عن أبى ذرّ - و هو آخذ بفناء الكعبة - قال : من عرفني عرفني و من أنكرني فأنا أبو ذرّ ؛ سمعت النبيّ صلى اللّه عليه و آله يقول : « ألا إنّ مثل أهل بيتي فيكم مثل سفينة نوح ، من ركبها نجا و من تخلّف عنها هلك » « 2 » . يعنى : منقول است از ابى ذر غفارى - كه از كبار اصحاب است - در وقتى كه گرفته بود در خانهء كعبه را ؛ گفت : هركس دانسته و شناخته

--> ( 1 ) . سورهء نجم ( 53 ) : 3 - 4 . ( 2 ) . مشكاة المصابيح ، ج 3 ، ص 1742 ، باب مناقب اهل بيت النبي صلى اللّه عليه و آله ، ح 6174 . اين حديث به حديث « سفينه » معروف است . اين روايت را در صحيح مسلم نيافتم اما صاحب عبقات به نقل از صواعق ابن حجر ( ص 236 ) روايت مسلم را متذكر شده است . صاحب عبقات راويان حديث سفينه را 92 نفر دانسته ، و حضرت آقاى ميلانى شصت نفر ديگر به اين راويان افزوده است ( ر ك : خلاصة عبقات الأنوار ، ج 4 - حديث السفينة ) .